Blog: kinderen

15. nov, 2016

  De volgende horde in de race voor kinderen is genomen. We hebben een Skype gesprek gehad met het bureau waar we een draagmoeder mee willen zoeken. Voor het gesprek waren zowel Man lief als ik erg zenuwachtig. Het voelt toch alsof het wel of niet krijgen van kinderen afhankelijk is van dit gesprek. Reëel gezien weet je heel goed dat er nog meer van dit soort organisaties zijn, maar ergens wil je gevoel daar niet in mee.

Het werd een fijn gesprek. De mevrouw die we te spreken kregen was een jurist en de eigenaar van het bureau. Ze was erg vriendelijk en heeft al onze vragen goed kunnen beantwoorden. We moesten 3 dingen doen en dan zou het zoeken naar een draagmoeder echt gaan beginnen.

  1. De vragen lijst. Die hebben we als eerste maar afgerond. Leuke foto’s erbij gezocht. Gelukkig heeft meisje I nog veel voor ons kunnen vertalen, want Man lief en ik zijn allebei zo dyslectisch als een loden deur.
  2. Contract tekenen. Het contract zelf gelezen, de Nederlandse advocaat het contract gelezen en ook hier voor de zekerheid meisje I maar nog een laatste keer naar laten kijken.
  3. Geld betalen. Tja het gaat natuurlijk uiteindelijk allemaal over geld. En dat hebben we dus maar betaald. Het gaat wel over erg grote bedragen, maar gelukkig wil mijn moeder een handje helpen.

We hebben ondertussen alles gedaan. Nu wachten wat het zoeken van een draagmoeder gaat geven.

Ik hou jullie op de hoogte.

Lieve

8. nov, 2016

Nu gaat het Amerika avontuur dan echt beginnen. Komende donderdag avond hebben we ons eerste Skipe gesprek met het bureau dat we hebben uitgekozen. Ik vind het wel erg spannend. Er zijn niet zo veel mensen die dit traject doorlopen en daardoor is het moeilijk om mensen te vinden om hierover te praten. Ik moet voor donderdag ook zelf nog alle documenten, zoals het contract en de betaal afspraken, doorlezen en kijken of we het hiermee eens zijn.

Ik ben erg bang dingen over het hoofd te zien, maar ik zal toch op mijn eigen oordeel en dat van Man lief moeten vertrouwen. Ik heb normaal best veel zelfvertrouwen, maar ik geloof dat ik dat hierin nog moet gaan krijgen.

Globaal naar de cijfers kijken is te zien da dit tussen de 100.000 en 150.000 euro gaat kosten. Het blijft wel een dure optie. We hebben eerder ook adoptie overwogen. Dit is dan wel goedkoper, maar via deze weg hebben we nog kans op een genetisch eigen kind.  

Het bureau waar we mee gaan samenwerken om deze droom te proberen te realiseren hebben we zo objectief mogelijk gemaakt. Naast het bureau moet je ook een IVF kliniek kiezen. Deze 2 keuzes hebben we in 1 keer gemaakt. Op de website van manhavingbabys staan van veel bureaus en klinieken de rating die klanten er aan gegevens hebben. Ook is er van alle organisaties ook een rapport te vinden waar o.a. gegevens over de gemiddelde doorlooptijd en de gemiddelde kosten te vinden zijn.

We hebben op basis van deze gegevens een IVF kliniek uitgezocht waar de mensen tevrede over waren en wij op basis van verhalen ook een goed gevoel bij hebben. Daarna hebben we gekeken welke organisaties veel met deze kliniek samenwerken. Daaruit hielden we 3 bureaus over. Deze 3 bureaus hebben we verder vergeleken op afstand van de kliniek. Dit hebben we gedaan omdat het een lastig traject is vanuit Nederland en dan willen we niet in Amerika ook nog eens in het oosten en westen moeten zijn. Daar bleef 1 organisatie uit over en daar is ne het volledig doorlezen van het rapport onze keuze op gevallen. Verder hebben we nog een aantal kriteria waar het bureau aan moet voldoen voor ons. Zo willen we alleen met een bureau werken dat al ervaring heeft met mensen die uit Nederland dit traject doorlopen. Ze hebben dan ook meer ervaring met de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse wetgeving. Ook willen we dat het een grote organisatie is zodat het proces professioneel begeleid kan worden. Als laatste hebben we naar de gemiddelde prijzen van de bureaus gekeken en hebben we de bureaus de uitschieters naar boven en beneden hebben ook geschrapt. De prijzen bij de meeste bureaus liggen vrij dicht op elkaar. Dan voelt het voor ons vreemd als een bureau dan opeens zegt dat het hele traject bij hun voor de helft van het geld kan.

 

Ik zal na ons gesprek donderdag nog verder uitweiden over het bureau dat we hebben gekozen.

 

Lieve

5. nov, 2016

Ik heb bij de vorige blog een stuk overgeslagen wat ik toc met jullie wil delen.

Tijdens het hele IUI traiect bleek ik veel meer hormonen nodig te hebben als normaal is voor IUI. Uiteindelijk losde ook deze hormonen het probleem niet op. Na 6 pogingen was ik nog niet zwanger. We hebben ervoor gekozen om die 6 pogingen zo snel mogelijk achter elkaar te doen. De artsen en vepleegkundige vertelde dat veel stellen er voor kiezen om de 6 IUI pogingen over 1 of 1,5 jaar te spreiden. Wij hebben dat niet gedaan omdat ik elke maand dat we moesten wachten alleen maar onrustiger en ongeruster werd. 

Toen we er achter waren dat IUI voor ons niet de oplossing ging bieden die we zochten zijn we ook zo snel mogelijk aan IVF begonnen. Weer meer hormonen en andere medicatie. Tegen de tijd dat de punctie voor de eerste IVF behandeling gedaan moest worden deed alles pijn. Zelfds de echo's waren erg pijnlijk. Even vovo de mensen die hier ongerust van worden voor een eigen IVF behandeling: DIt is niet normaal. Mijn lichaam heeft zich heel vreemd gedragen gedurende dit hele traiect. 

De punctie was erg vervelend, maar uiteindelijk als dat de embrio's worden terug geplaatst is het je alles waard. Als dit dn maar werkt. Helaas ging oo de eerste IVF poging verkeerd. 

Tegen die tijd was mijn lichaam zo kapot van alle hormonen en andere behandeling dat we ons erg hebben afgevraagt of we hier wel mee door zouden kunnen gaan. Deze keuze hebben we niet meer hoeven maken. 1 maand na de IVF behandeling ben ik op mijn werkplek ingestort en met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Door alle zware medicatie tijdens de IUI en IVF was mijn lichaam op. Ik ben nu aan het eind van een ziekbed van een jaar, waarin het heel slecht met me gegaan is. Dit betekend voor ons dat IVF geen optie meer is. Tijdens mijn ziekbed zijn we hier niet heel erg bewust mee bezig geweest. Pas toen duidelijk was dat ik niet dood zou gaan en alles uiteindelijk wel weer goed zou komen begonnen we de pijn te voelen van het zeker geen kinderen kunnen krijgen. Tijdens deze periode zijn we de optie van een daagmoeder in Amerika tegen gekomen. Voor ons is dit een ligt aan het eind van een tunnel. Natuurlijk is nog niet gezegt dat dit gaat werken, maar we hebben goede hoop. En zelfs het nog kunnen hebben van die hoop is voor ons al geweldig. 

Lieve

2. nov, 2016

Ik sla even een stuk over in ons traject naar kinderen. Ik zal de tussen liggende tijd nog wel een keer beschrijven, maar er gebeurt nu zo veel dat ik heel graag eerst wil vertellen waar we mee bezig zijn.

We zijn bezig met een traject voor een draagmoeder in Amerika. Dit is een complex proces waar ik jullie graag stap voor stap in mee wil nemen. We hebben ons tot nu toe voorbereid door in Nederland te praten met andere stellen die dit traject al hebben doorlopen en met een advokaat die hierin gespecialiseerd is. Een paar dagen geleden hebben we ons bij een bureau ingeschreven in Amerika wat dat kan regelen.

Pas als je hier mee begint merk je wat een complex proces dit is. Ten eerste is het gebruiken van een draagmoeder in Amerika in Nederland niet verboden, maar er zitten wel wat juridische haken en ogen aan. In Nederland is het niet toegestaan om comercieel draagmoeder te zijn of een bureau te beginnen wat dit regelt, Wij doen geen van deze dingen dus is dat voor ons geen probleem. Je kan in meerdere landen terecht voor een draagmoeder. Hier vallen onder andere ook India en Oekraine onder. Helaas blijkt dat kinderen van draagmoeders in deze landen problemen krijgen in Nederland omdat het juridische systeem van die landen niet aansluit met Nederland. Het lijken dus wel goedkopere opties, maar dat valt op lange termijn nog al eens tegen. In Amerika zijn een aantal staten waarvan het juridische proces van een draagmoeder aansluit bij de Nederlandse wetgeving zodat je je kind ook zonder problemen mee kan nemen naar Nederland. 

Hoe we de keuze voor een bureau in Amerika hebben gemaakt zal ik in een latere blog nog nog een keer uitlegan.

Omdat we ons een paar dagen geleden hebben ingeschreven en zo'n bureau commercieel werkt gaan de dingen nu opeens heel snel. We hebben alle paieren die we moeten ondertekenen, financiele en juridische papieren. Verder hebben de heel veel vragenlijsten in moeten vullen. ik ben dan altijd weer verbast over de gegevens die ze allemaal nodi hebben. Even een klein voorbeeld:

Mijn gewicht, hoe lang we al in ons huidige huis wonen, of we het bureau aan andere zouden aanbevelen (hoe kan je dat van te voren al zeggen), of we geen drugs dealers zijn etc. etc en dat dan pagina naar pagina, Ook moesten we een essay schrijven over wie we zijn en welke hobbies we hebben. Dit blijf ik altijd moeilijk vinden. Ik vind het bij een solicitatie gesprek al moeilijk om mezelf te verkopen, maar als je dan zo'n document invult, wat zo belangrijk is, dan wordt het nog veel moeilijker, Ik hoop maar dat we alles hebben ingevult en opgescheven zoals ze het willen hebben. Nu nog even de goede foto's opzoeken en erbij plakken. Dan kunnen de vragenlijsten opgestuurd worden. Ikben echt heel zenuwachtige voor de hoe nu verder. Ik hoop echt dat ze snel een draagmoeder kunnen vinden. En dan snel verder.

Als er toruwens mensen zijn die meer info willen hebben over dit traiect kan je altijd even reageren op de blog.

Heeft iemand dit al een keer zelf meegemaakt?

Lieve

 

27. okt, 2016

Tijdens alle traiecten in het ziekenhuis kom je er pas achter waarom het iui en ivf traject meestal omschrijven als de medische malle molen. Je word er in meegetrokken en al die tijd lijkt je leven hoofdzakelijk te bestaan uit zwanger proberen te worden.

Als je hieraan begint krijg je eerst uitleg over hoe je zelf hormonen moet spuiten. Dit duurde bij ons in het ziekenhuis 10 minuten en dan wordt je geacht alles zelf te kunnen doen. Zols ik al eerder aangaf ben ik hier geen held in en k heb de eerste paar keer hormonen spuiten ook een hele tijd bezig geweest om mezelf te overtuigen dat dit echt is wat ik wil. Uiteindelijk wordt het spuiten zo normaal dat ik zelfs een paar keer tijdens vergaderingen even weg ben te gaan om te spuiten. Het medische verhaal achter het iui traject zal ik jullie besparen. Als hier vragen over zijn zal ik deze natuurlijk met alle liefde beantwoorden.

Wat voor mij dingen uit dat traject zijn die ik denk ik als ik 80 ben nog weet zijn met name dingen die met het gevoel te maken hebben. Een aantal daarvan  zal ik hier beschrijven. Ik ben erg benieuwd of iemand dezelfde ervaringen heeft.

Het langste kwartier ooit.

Als de gynaecoloog in het ziekenhuis de zaadcellen in je baarmoeder heeft gebracht moet je 15 minuten blijven liggen. In die 15 minuten lig je in zo’n gynaecologen stoel. Ik denk dat ik niet de enige vrouw ben die bij voorbaat al een hekel aan die stoel heeft. En je ligt dan echt de minuten weg te tellen. Aangezien we een groot te kort hebben aan mensen en tijd in de ziekenzorg kan er ook niet iemand even een praatje maken, maar lig je 15 minuten in je eentje en moet je daarna ook in je eentje uit die stoel zien te komen. Ik denk dat ik als ik 80 ben nog weet hoe dit voelde en wat ik allemaal bedacht heb in die 6 keer dat ik daar een 15 minuten lag te wachten.

Romantisch.

Man lief en ik hebben allebei een drukke baan en weinig mogelijkheden om 2 uur later binnen te komen omdat we naar het ziekenhuis moeten. Daarom hebben we in het begin al afgesproken om alleen samen naar afspraken te gaan als dit niet anders mogelijk is en anders vooral gewoon te gaan werken. Zo krijgt die medische malle molen ook minder grip op je leven. Dus zo gezegd zo gedaan. Alle echo’s ging ik alleen en toen de dag was van de eisprong en dus de dag dat ze spermacellen in de baarmoeder zouden zetten ging man lief al vroeg naar het ziekenhuis om een potje in te leveren en daarna ging hij door naar het werk. Ik ben 1 uur later naar het ziekenhuis gegaan voor het plaatsen. Na wat wachten was ik aan de beurt en stond de verpleegkundige wat vreemd om zich heen te kijken. Waarna ze de opmerking makte: mevrouw het is belangrijk dat u met z’n 2e komt, want dan is het ook nog romantisch. Ik heb de mevrouw niet gevraagd of ze wel eens op zo’n gynaecologe stoel had gelegen. Ik weet niet of iemand wel eens een romantisch gevoel heeft gehad in zo’n stoel, maar ik denk niet dat dat mij gaat lukken. Nou hebben veel mensen mij al verteld dat ik het romantische gevoel heb van een baksteen dus misschien kijk ik er verkeerd tegen aan. Maar ik denk toch dat zodra je de deur van het ziekenhuis door gaat alle romantiek van kinderen krijgen wel verdwenen is.

Werktijden.

Ik heb geloof ik een heel ander gevoel van werktijden dan het medisch personeel waar ik mee te maken had. In de leetste week voor de eisprong moest ik elke keer 4 keer naar het ziekenhuis. Ik heb elke keer met verbazin aan de telefoon gezeten als het over de tijden van deze afspraken had. Ik denk dat de meeste van jullie wel begrijpen dat als je een fulltime baan comineerd met ziekenhuis afspraken je het liefst de aspraken zo vroeg of laat mogelijk hebt. De eerste keer dat ik belde voor die week was altijd mijn vraag of het zo vroeg of laat mogelijk kon. De eerste keer dat ik dat deed kreeg ik van de reseptioniste het volgende andwoord: geen probleem mevrouw, ik heb ’s morgens heel vroeg en helemaal aan het eind van de middag tijd. Dat klonk me als muziek in de oren. Ik heb haar gevraagt wat de tijden waren die ze precies had. Daarop volgde de reactie: ’s morgens vroeg is om 10.45u en ’s middags laat is om 15.10u. Ik weet niet hoe de tijdsindeling bij ander mensen is, maar deze tijden vallen bij mij echt midden in de werkdag. Uiteindelijk ben ik door een geweldige verpleegkundige geholpen die voor mij 15 minuten eerder naar haar werk kwam zodat ik echt elke keer ’s morgen vroeg behandeld kon worden.  

Ik denk dat ik als ik verder kom met deze blog nog wel meer dingen bedenk. Die zal ik dan tegen die tijd nog wel vertellen.

 

Lieve