27. okt, 2016

Stap 3:IUI

Tijdens alle traiecten in het ziekenhuis kom je er pas achter waarom het iui en ivf traject meestal omschrijven als de medische malle molen. Je word er in meegetrokken en al die tijd lijkt je leven hoofdzakelijk te bestaan uit zwanger proberen te worden.

Als je hieraan begint krijg je eerst uitleg over hoe je zelf hormonen moet spuiten. Dit duurde bij ons in het ziekenhuis 10 minuten en dan wordt je geacht alles zelf te kunnen doen. Zols ik al eerder aangaf ben ik hier geen held in en k heb de eerste paar keer hormonen spuiten ook een hele tijd bezig geweest om mezelf te overtuigen dat dit echt is wat ik wil. Uiteindelijk wordt het spuiten zo normaal dat ik zelfs een paar keer tijdens vergaderingen even weg ben te gaan om te spuiten. Het medische verhaal achter het iui traject zal ik jullie besparen. Als hier vragen over zijn zal ik deze natuurlijk met alle liefde beantwoorden.

Wat voor mij dingen uit dat traject zijn die ik denk ik als ik 80 ben nog weet zijn met name dingen die met het gevoel te maken hebben. Een aantal daarvan  zal ik hier beschrijven. Ik ben erg benieuwd of iemand dezelfde ervaringen heeft.

Het langste kwartier ooit.

Als de gynaecoloog in het ziekenhuis de zaadcellen in je baarmoeder heeft gebracht moet je 15 minuten blijven liggen. In die 15 minuten lig je in zo’n gynaecologen stoel. Ik denk dat ik niet de enige vrouw ben die bij voorbaat al een hekel aan die stoel heeft. En je ligt dan echt de minuten weg te tellen. Aangezien we een groot te kort hebben aan mensen en tijd in de ziekenzorg kan er ook niet iemand even een praatje maken, maar lig je 15 minuten in je eentje en moet je daarna ook in je eentje uit die stoel zien te komen. Ik denk dat ik als ik 80 ben nog weet hoe dit voelde en wat ik allemaal bedacht heb in die 6 keer dat ik daar een 15 minuten lag te wachten.

Romantisch.

Man lief en ik hebben allebei een drukke baan en weinig mogelijkheden om 2 uur later binnen te komen omdat we naar het ziekenhuis moeten. Daarom hebben we in het begin al afgesproken om alleen samen naar afspraken te gaan als dit niet anders mogelijk is en anders vooral gewoon te gaan werken. Zo krijgt die medische malle molen ook minder grip op je leven. Dus zo gezegd zo gedaan. Alle echo’s ging ik alleen en toen de dag was van de eisprong en dus de dag dat ze spermacellen in de baarmoeder zouden zetten ging man lief al vroeg naar het ziekenhuis om een potje in te leveren en daarna ging hij door naar het werk. Ik ben 1 uur later naar het ziekenhuis gegaan voor het plaatsen. Na wat wachten was ik aan de beurt en stond de verpleegkundige wat vreemd om zich heen te kijken. Waarna ze de opmerking makte: mevrouw het is belangrijk dat u met z’n 2e komt, want dan is het ook nog romantisch. Ik heb de mevrouw niet gevraagd of ze wel eens op zo’n gynaecologe stoel had gelegen. Ik weet niet of iemand wel eens een romantisch gevoel heeft gehad in zo’n stoel, maar ik denk niet dat dat mij gaat lukken. Nou hebben veel mensen mij al verteld dat ik het romantische gevoel heb van een baksteen dus misschien kijk ik er verkeerd tegen aan. Maar ik denk toch dat zodra je de deur van het ziekenhuis door gaat alle romantiek van kinderen krijgen wel verdwenen is.

Werktijden.

Ik heb geloof ik een heel ander gevoel van werktijden dan het medisch personeel waar ik mee te maken had. In de leetste week voor de eisprong moest ik elke keer 4 keer naar het ziekenhuis. Ik heb elke keer met verbazin aan de telefoon gezeten als het over de tijden van deze afspraken had. Ik denk dat de meeste van jullie wel begrijpen dat als je een fulltime baan comineerd met ziekenhuis afspraken je het liefst de aspraken zo vroeg of laat mogelijk hebt. De eerste keer dat ik belde voor die week was altijd mijn vraag of het zo vroeg of laat mogelijk kon. De eerste keer dat ik dat deed kreeg ik van de reseptioniste het volgende andwoord: geen probleem mevrouw, ik heb ’s morgens heel vroeg en helemaal aan het eind van de middag tijd. Dat klonk me als muziek in de oren. Ik heb haar gevraagt wat de tijden waren die ze precies had. Daarop volgde de reactie: ’s morgens vroeg is om 10.45u en ’s middags laat is om 15.10u. Ik weet niet hoe de tijdsindeling bij ander mensen is, maar deze tijden vallen bij mij echt midden in de werkdag. Uiteindelijk ben ik door een geweldige verpleegkundige geholpen die voor mij 15 minuten eerder naar haar werk kwam zodat ik echt elke keer ’s morgen vroeg behandeld kon worden.  

Ik denk dat ik als ik verder kom met deze blog nog wel meer dingen bedenk. Die zal ik dan tegen die tijd nog wel vertellen.

 

Lieve