5. nov, 2016

van IUI naar IVF en vervolgens naar Amerika

Ik heb bij de vorige blog een stuk overgeslagen wat ik toc met jullie wil delen.

Tijdens het hele IUI traiect bleek ik veel meer hormonen nodig te hebben als normaal is voor IUI. Uiteindelijk losde ook deze hormonen het probleem niet op. Na 6 pogingen was ik nog niet zwanger. We hebben ervoor gekozen om die 6 pogingen zo snel mogelijk achter elkaar te doen. De artsen en vepleegkundige vertelde dat veel stellen er voor kiezen om de 6 IUI pogingen over 1 of 1,5 jaar te spreiden. Wij hebben dat niet gedaan omdat ik elke maand dat we moesten wachten alleen maar onrustiger en ongeruster werd. 

Toen we er achter waren dat IUI voor ons niet de oplossing ging bieden die we zochten zijn we ook zo snel mogelijk aan IVF begonnen. Weer meer hormonen en andere medicatie. Tegen de tijd dat de punctie voor de eerste IVF behandeling gedaan moest worden deed alles pijn. Zelfds de echo's waren erg pijnlijk. Even vovo de mensen die hier ongerust van worden voor een eigen IVF behandeling: DIt is niet normaal. Mijn lichaam heeft zich heel vreemd gedragen gedurende dit hele traiect. 

De punctie was erg vervelend, maar uiteindelijk als dat de embrio's worden terug geplaatst is het je alles waard. Als dit dn maar werkt. Helaas ging oo de eerste IVF poging verkeerd. 

Tegen die tijd was mijn lichaam zo kapot van alle hormonen en andere behandeling dat we ons erg hebben afgevraagt of we hier wel mee door zouden kunnen gaan. Deze keuze hebben we niet meer hoeven maken. 1 maand na de IVF behandeling ben ik op mijn werkplek ingestort en met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Door alle zware medicatie tijdens de IUI en IVF was mijn lichaam op. Ik ben nu aan het eind van een ziekbed van een jaar, waarin het heel slecht met me gegaan is. Dit betekend voor ons dat IVF geen optie meer is. Tijdens mijn ziekbed zijn we hier niet heel erg bewust mee bezig geweest. Pas toen duidelijk was dat ik niet dood zou gaan en alles uiteindelijk wel weer goed zou komen begonnen we de pijn te voelen van het zeker geen kinderen kunnen krijgen. Tijdens deze periode zijn we de optie van een daagmoeder in Amerika tegen gekomen. Voor ons is dit een ligt aan het eind van een tunnel. Natuurlijk is nog niet gezegt dat dit gaat werken, maar we hebben goede hoop. En zelfs het nog kunnen hebben van die hoop is voor ons al geweldig. 

Lieve